Porozumiewanie się w obliczu katastrofy i chaosu

Doświadczyłem tego jako uczestnik tragicznego zdarzenia. Rozpędzony pociąg uderzył w samochód na niestrzeżonym przejeździe kolejowym, zabijając młodą kobietę. W jednej chwili 500 pasażerów jadących trasą Kołobrzeg–Przemyśl wpada w panikę. Tłumem zaczyna rządzić chaos, a nieprawdziwe informacje rozchodzą się błyskawicznie. Ktoś mówi o koniecznej natychmiastowej ewakuacji, inni powtarzają plotki o licznych ofiarach. Ludzie, przekonani o swojej „misji” opanowania sytuacji, tylko pogłębiają zamieszanie. Obsługa pociągu koncentruje się na ocenie skutków wypadku, zaniedbując komunikację z pasażerami. Nikt nie używa działającego radiowęzła. Podróżni – Polacy i obcokrajowcy z barierą językową – przez długi czas nie wiedzą, ile potrwa postój ani jak dotrą do celu. Zapada zmrok, a pociąg stoi na odludziu. W końcu część osób próbuje ewakuować się na własną rękę. W tłumie są dzieci, osoby starsze oraz ludzie z ciężkimi walizkami. Na ciemnym, kamienistym nasypie wiele osób się potyka, inni próbują im pomagać. Plan dotarcia do bezpiecznego, oświetlonego miejsca powstaje spontanicznie – dzięki zwykłym pasażerom. Brak jasnych komunikatów powoduje kolejne nerwy i kłótnie. Ludzie uspokajają się dopiero, gdy pojawiają się autobusy mające zabrać ich dalej. Jednak na Dworcu Głównym w Krakowie znów narasta chaos. Sytuacja przerasta pracownika, który nagle zostaje postawiony w roli szefa kryzysu. Pasażerowie przez wiele godzin tkwią na „ślepym torze”, a komunikacyjny paraliż ustępuje dopiero o świcie. Wypadek obnażył ogromną amatorszczyznę ukrytą za fasadą profesjonalnych usług. W całej tej trudnej sytuacji pojawił się jednak jeden jasny punkt: mieszkańcy gminy Secemin, którzy w szkolnych murach błyskawicznie zorganizowali punkt żywieniowy. Ich dobroć i zaangażowanie najlepiej podsumowali uczestnicy kolonii: „Kanapki jeszcze nigdy nie były tak smaczne, a herbata tak dobra”.